fbpx

เล่า เรื่อง เรียน

คำประกาศอันศักดิ์สิทธิ์ของ “ครูกล้าสอน”

คำประกาศอันศักดิ์สิทธิ์ของ “ครูกล้าสอน” โดย นงลักษณ์ สุขใจเจริญกิจ – เรามาเป็นครูเพราะอะไร – อะไรคือพรสวรรค์ในการสอนของเรา – ต้องการอะไรเป็นสิ่งตอบแทนในการมาเป็นครู (ขุมพลัง) – ช่วงที่เราท้อแท้ ใจแกว่ง เราผ่านมาได้อย่างไร – ประสบการณ์แรกของการสอนเป็นอย่างไร – วันแรกหรือประสบการณ์แรกที่รู้สึกว่าเราเป็นครูอย่างเต็มเปี่ยม เกิดขึ้นได้อย่างไร ตอนไหนเวลาไหน 6 คำถามสำคัญที่ชวนคนเป็นครูบาอาจารย์หวนกลับไปตอบคำถามนี้กับตัวเอง เป็นช่วงเวลาสำคัญเพียงไม่กี่สิบนาที แต่มันคือการย้อนทวนกลับไปทั้งหมดของชีวิตความเป็นครู อาจจะ 3 – 5 ปี หรือกระทั่ง 10 – 20 ปี หรือบางทีอาจมากกว่านั้น ในวงที่ครูอาจารย์ 30 คนนั่งเรียงวนต่อกันเป็นก้นหอย อยู่กับความสงบนิ่ง เพื่อเข้าไปสัมผัสรับรู้ความรู้สึกภายในตัวเอง ในความนิ่งเงียบเพียงชั่วอึดใจ ฉันรู้สึกว่า ณ ที่แห่งนั้น คือพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ พื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ คือพื้นที่ที่พร้อมจะรองรับ “ความจริงแท้” เมื่อความรู้สึกถึงพร้อม ใครสักคนก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เพื่อประกาศความจริงของการเป็นครูให้โลกรู้ โลกภายนอกจะรู้หรือไม่ […]

ความเป็นครูในตัวฉัน(ตอนจบ)

โดย อ.วรชาติ เฉิดชมจันทร์ คณบดี คณะกายภาพบำบัดและเวชศาสตร์การกีฬา มหาวิทยาลัยรังสิต ครู/อาจารย์จะอยู่อย่างไรในโลกที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ในขณะที่เราปรับตัวแต่ระบบไม่เกื้อกูลต่อท่าทีของเรา รู้สึกท้อใจ เหนื่อย โดดเดียว และไม่มีเพื่อน เป็นเรื่องปกติที่เข้ามาท้าทายความเป็นตัวเรา ครูต้อง “ไม่ยอมแพ้” เริ่มต้นที่ตัวเรา เริ่มต้นที่นักเรียนของเรา และเริ่มต้นที่ห้องเรียนของเรา ครูไม่ยอมแพ้ ต้องมีความมั่นคง 3 เรื่อง 1) เป็นผู้นำ ต้องมองเห็นสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต / มีความสามารถในการทำให้ผู้อื่นเห็นว่า ถ้าทำตามเราแล้วจะมีอนาคตที่ดี / ต้องเคยทำสิ่งที่ประสบความสำเร็จมาแล้ว 2) ชีวิตอย่ามีข้ออ้าง เพราะความยากลำบากเป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนาทางจิตวิญญาณ / ชีวิตและการทำงานในความลำบากมีทางออกที่ 4 ที่ 5 เสมอ 3) นับถือตัวเองและรักตัวเองให้มากๆ เวลาต้องการกำลังใจให้เรียกชื่อตัวเองบอกความรู้สึกแท้ของตัวเองให้ตัวเองได้ยิน “ไม่แพ้จึงจะชนะ”   “ขอขอบคุณ อ.วรชาติ เฉิดชมจันทร์ คณบดีคณะกายภาพบำบัดและเวชศาสตร์การกีฬา มหาวิทยาลัยรังสิต ที่มาเป็นแขกรับเชิญ Dinner Talk ครูกล้าสสอน โมดูล 1 […]

ความเป็นครูในตัวฉัน

โดย อ.วรชาติ เฉิดชมจันทร์ คณบดี คณะกายภาพบำบัดและเวชศาสตร์การกีฬา มหาวิทยาลัยรังสิต ความเป็นครูในตัวฉัน-ที่ฉันอยากบอก ณ เวลานี้ ต้องยอมรับความจริงที่ว่า โลกเปลี่ยน สังคมเปลี่ยน วัฒนธรรมและเทคโนโลยีเปลี่ยน ความจริงอีกอย่างคือ เด็กเปลี่ยน นักศึกษาเปลี่ยน การเรียนรู้ของเด็กเปลี่ยน และเครื่องมือการเรียนรู้ก็เปลี่ยนเช่นกัน ความจริงอีกเรื่อง คือ ครู/อาจารย์เปลี่ยนไม่ทันกับการเปลี่ยนแปลงข้างต้น ยังคงยึดอยู่กับรูปแบบและกรอบแนวคิดแบบเดิม ครูจึงทุกข์ หมดอำนาจในห้องเรียน สิ้นสภาพการเป็นหัวหน้าแก๊ง เวทมนต์คาถาเสื่อม ครู/อาจารย์จะอยู่อย่างไรในโลกที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา? ครูส่วนหนึ่ง เปลี่ยน แต่เปลี่ยนบนความกังวล เครียด กลัว และไม่มีเพื่อน (ตัวเองเคยผ่านมา) อยากสื่อสารกับเพื่อนครูทุกคนว่า “ครู คือ คนทำงานทางวัฒนธรรม” ต้องเป็นครูที่ “ไม่ยอมแพ้” อยากบอกครูที่รู้สึกกังวล เครียด เหนื่อย และไม่มีเพื่อน  ว่า “เวลาเจอสถานการณ์ที่ยากลำบาก ให้เปิดใจมองไปที่คนรอบข้าง เราจะพบความจริงที่ว่า คนที่ประสบการณ์สำเร็จ ไม่ใช่คนที่โชคดีตลอดเวลา ให้ใช้ความโชคร้ายเป็นเครื่องมือสู่ความสำเร็จ คนที่จมปลักอยู่กับความอ่อนแอของตนเอง จะไม่มีทางประสบความสำเร็จ ยอมจำนนกับความอ่อนแอ จนกลายเป็นว่าเราเป็นคนที่มองหาความเห็นใจจากผู้อื่นตลอดเวลา” […]

เมื่อผมมีความรัก

“เพราะเด็กรักอาจารย์ เด็กจึงรักวิชาคณิตศาสตร์” อาจารย์นูซานา ปะกียา คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ม. ฟาฏอนี ผมเพิ่งกลับจากWorkshop การเรียนรู้ “ครูกล้าสอน” รุ่นที่ 3 ซึ่งจัดขึ้นโดยทีมนิวสปิริท ภายใต้การสนับสนุนงบประมาณจาก สสส. เป็นเวิร์คช็อปที่คึกคักที่สุดครั้งนึงของโครงการเพราะมีอาจารย์จากสถาบันอุดมศึกษาเข้าร่วมกว่า 30 คน จาก 18 สถาบัน บรรยากาศการแลกเปลี่ยนเป็นไปอย่างเข้มข้น ระหว่างทางมีข้อคิดและแรงบันดาลใจผุดขึ้นมากมาย แต่สิ่งหนึ่งที่ทำงานกับภายในตัวผมจนถึงตอนนี้คือประโยคสั้นๆ ในช่วงแลกเปลี่ยนกิจกรรมตามที่ได้ Quote ไว้ด้านบนว่า “เพราะเด็กรักอาจารย์ เด็กจึงรักวิชาคณิตศาสตร์” ใช่….. เพราะเด็กรักอาจารย์ เด็กจึงรักวิชา… ความรู้สึกของผมถูกดึงเข้าไปในอดีต พร้อมกับคำถามว่า ความรักในวิชาที่เรียนมันถูกเก็บไว้ในลิ้นชักไหนของความทรงจำกันนะ? ….. แล้วผมก็เห็นภาพตัวเองตอนกระโดดตัวลอยเมื่อเห็นคะแนนเอ็นทร๊านซ์วิชาภาษาญี่ปุ่น พร้อมกับเรื่องราวของอาจารย์ที่ทำให้ผมรัก…. อาจารย์คุระตะ เคอิโกะ เป็นครูสอนภาษาญี่ปุ่นสมัยผมเรียนมัธยมปลาย ผมเข้าใจว่าการสอนภาษาญี่ปุ่นเป็นอะไรที่ยาก แต่มันคงยากมากถ้าต้องใช้ทั้งภาษาไทยที่กระท่อนกระแท่นและภาษาอังกฤษแบบญี่ปุ่นของอาจารย์ ชนิดที่ว่าไปซื้อครีมทาแก้ผิวไหม้ที่เซเว่น ทำเอาพนักงานงงเป็นไก่ตาแตก หลังจากได้ยินคำว่า “อาฟต้าซังเบิงคุ-รี-มุ มีมั้ย?” (after sunburn cream) คิดดูแล้วกันว่าการบรรยายไวยากรณ์ วิถีชีวิต วิธีคิด และวัฒนธรรมญี่ปุ่นที่มากับภาษาให้นักเรียนสมาธิสั้นอย่างเราเข้าใจ […]

ณรงค์ กาญจนะ : สัมพันธภาพเปลี่ยนไป ห้องเรียนจึงเปลี่ยนตาม

ตัวอย่างเล็กๆ จากห้องเรียนของ ผศ.ดร. ณรงค์ กาญจนะ มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา ที่เปลี่ยนบรรยากาศการเรียนอันแห้งแล้งให้ชุ่มฉ่ำและมีชีวิตชีวา เพียงเริ่มต้นด้วยการฟัง และเปลี่ยนสัมพันธภาพระหว่างครูกับนักเรียน

ครูเคยโหดในห้องเรียนอมทุกข์ กับการพบว่าครูไม่ได้สมบูรณ์แบบ และเด็กมีดีกว่าที่คิด

ผศ.ดร.นุชรินทร์ ทิพยวรรณากร เป็นอาจารย์ภาควิชาสถิติประยุกต์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ เมื่อก่อนอาจารย์นุชเป็นครูขาโหด สิ่งเหล่านี้เป็นที่ประจักษ์แค่ไหนวัดได้จากคนรอบข้างที่มักแสดงท่าทีหวั่นเกรง บ้างหนักถึงขั้นกลัวคนแบบเขา ความกลัวที่ว่าไม่ได้กระจุกตัว แต่กระจายจากรุ่นสู่รุ่น จากปากสู่ปาก ข้อดีเพียงน้อยนิดของมันก็คือเด็กๆ ไม่กล้าหือกับครูแบบเขา แต่ข้อเสียอีกมากมายคือการทำให้ห้องเรียนนั้นเต็มไปด้วยความทุกข์ ครูไม่มีความสุข และเด็กเรียนไม่รู้เรื่อง

1 2 3 4 5